دیدار با جاودانه ها(8)

درباره ایتی موجودی فرا زمینی(1982)/ E.T. The Extra-Terrestrialساخته استیون اسپیلبرگ

برخورد دوباره با «ایتی» چندان سخت نخواهد بود. چرا که برخوردی است دوباره با بچگی و برخورد با لحظه هایی مملو از شادی های معصومانه و جستجو هایی سرخوشانه و البته برخورد با زمانه ای کودکانه. و در این مسیر هیچگاه تنها نیستیم. چرا که دعوت شده ایم به گذران این لحظات و سپری کردن مسیری به رهبری آن که، خود کودکی را در سینما جستجو کرده است.
«ایتی» داستان رویایی کارگردانی رویا ساز است در سیستمی روپرداز. اسپیلبرگ، این خیالپرداز بزرگ عالم سینما، در این جا چون جستجو گری است در اعماق زمان و در پی رنگ آمیزی گذشته ای دور و مشترک در میان آدمیان، و «ایتی» دلیلی است براین مدعا. قهرمان داستان او، یعنی الیوت، به همان اندازه که به خود او شبیه است تجسم کودکی تماشاگرش نیز هست. تجسم دغدغه ها و سرگشتگی ها، بازیگوشی ها و خرابکاری ها و البته ترس و علاقمندی های او.
داستان الیوت داستان ماست. داستان هراس های لذت بخش کودکی های مان، داستان تلخِ تنهایی های مان و داستان سختی تقسیم لحظات درک ناشدنی، با دوستان مان. و اسپیلبرگ چه زیبا به تصویر می کشد این درک ناشدنی ترین لحظات را . این هراس درونی از شناخت ناشناخته را و چه خوب پیوند می زند این شناخت فرا واقعی را به یک دوستی فرا سیاره ای. و چه خوب که، کسی را به این رفاقت راهی نیست جز آنان که کودکی را زندگی می کنند و در این میان چه کسی بهتر از خود کودکان.
البته بزرگان را هم به دنیای اسپیلبرگ راهی هست. اما نه بزرگانی که در بزرگی خویش غرقه گشته اند. از منظر او بزرگان آنگاه اجازه ورود به دنیای کودکان را می یابند که با جان و دل، نوای کودکی زمزمه کنند و در آن زندگی کنند. و گرنه می شوند همان دانشمندان ترسناک که در لباس فضانوردانی مخوف، چونان موجوداتی بیگانه، حریم امن خانه را مورد هجوم قرار می دهند. و یا چون نظامیانی ناآگاه از قدرت برخاسته از فانتزی کودکی، خیال باطل توقف دوچرخه های جادویی پرنده را در سر می پرورانند.
«ایتی» داستان کودکی است. داستان پردادن اندیشه های کودکانه است و سرانجام «ایتی» قصه دنیایی است محصور شده در زمان و بسته بندی شده در شمایلی دلپسند توسط خالقی آگاه. داستان تجربه ای تقدیم شده به آنانی که هنوز به حقیقت ناب کودکی شان ایمان دارند.

لينك  - شما هم بنويسيد (3) - 5/2/1388

 فوق العاده بود!

پیروزی چلسی بر لیورپول

الکس و شوت وحشتناکش-عکس بر گرفته از سایت چلسی

باید اعتراف کنم که دوست داشتم لیورپول برنده بازی باشد ولی خب، چلسی قوی تر از این حرف ها بود. هرچند که به قول نویسنده سایت فیفا از یکی از دراماتیک ترین بازی های تاریخ لیگ قهرمانان جان سالم بدر برد. حالا بماند که یکی مثل گاس هیدینگ را هم بر رو نیمکت داشت و البته بازیکنی مثل لمپارد که به تنهایی قادر است نتیجه یک بازی حساس را دگرگون کند. چیزی مثل استیون جرالد لیورپولی ها که متاسفانه به این بازی نرسید و مطمئنم که با من هم عقیده اید که نتیجه بازی با حضور جرالد ممکن بود خیلی متفاوت باشد.
یادم می آید مدت ها بود در لیگ قهرمانان یک بازی با این حد ازهیجان ندیده بودم. اگر حافظه یاری کند باز ی چند سال پیش بارسلونا و منچستر را به خاطر دارم که ازحیث هیجان و کیفیت به خاطره ها پیوسته است. این بازی برای من خاطره آن دوران را زنده کرد و پس ازمدت ها، لذت شیرین یک فوتبال پرهیجان را به یادم آورد. و در این میان یک ضربه کاشته از الکس هم بود که سرعت و دقت اش ضربه های سهمگین ربرتو کارلوس را تداعی می کرد و خصوصاً آن گل استثنایی به فابین بارتز فرانسوی که برای من باز به دورانی دست نیافتنی تعلق دارد.
خودمانیم این تیم های انگلیسی فوتبال را بازی نمی کنند،زندگی می کنند. اصلاً به تماشاگرهای پرشورشان نگاه کنید و وسعت کم زمین های شان، همه و همه حس فوتبال و طعم فوتبال می دهند. تیم های انگلوساکسون با آن بازیکنان چند ملیتی شان لحظه های گرمی را برای مان پدید آورده اند و بی گمان سلاطین این روزهای فوتبال جهان اند. پس منتظر باشیم و ببینیم که جام امسال هم در جزیره خواهد ماند. شما چه فکر می کنید؟

لينك  - شما هم بنويسيد (7) - 26/1/1388

---

  دیدار با جاودانه ها(7)

درباره سزار کوچک/Little Caesar ساخته 1930مروین لروی

ادوارد جی. رابینسون در نمایی از «سزار کوچک»

سزار کوچک(مروین له روی،1930)

بی راه نخواهد بود اگر فیلم را داستانی درباره سرشت و سرنوشت آدمی بدانیم. داستانی که تصویر گر سعی انسان ها، برای دستیابی به آمال و آرزو هایی است که ناشی شده از همان سرشت و منتج به سرنوشت انسانی است. با این تفاوت که فیلم با دیدگاهی جبرگرایانه به موضوع نمی نگرد و اجازه بیان عقاید را به شخصیت های داستانش می دهد. دیدگاه دو شخصیت اصلی این فیلم یعنی جو و ریکو، به همان اندازه که شکل ظاهری شان با هم فرق دارد، متفاوت است و تماشاگر از همان گفتگوی آغازین فیلم به آن پی می برد. هر دو این شخصیت ها آرمان گرایانی هستند که برای رسیدن به آن چه بدان عشق می ورزند از هیچ کوششی فرو گذار نمی کنند. آن ها عملگرا هایی هستند که فقط نوع نگاه شان به زندگی با هم فرق دارد. اصلاٌ همین قرار داشتن این دو کاراکتر درغالب خلافکارانی خرده پا، هدفی جز اثبات این موضوع ندارد که نوع تفکر و نگرش آدمی ربطی به جامه و پوشش و البته موقعیت او ندارد. ممکن است یکی ناچار ازبیان دیالوگ وحشتناکی مثل : «وقتی عضو یک گروه شدی، نمی تونی جدا بشی» باشد اما آن قدر توانایی و اراده هم دارد و آن قدر آرمان طلب هست که از باطل جدا شود و عشق را برگزیند. همانطور که دیگری، به طریقی دیگر و باز بر اثر جدیتی که ناشی از همان پایبندی به عقاید است بر باطل اصرار ورزد و جز باطل نصیب نبرد.
یکی از زیبا ترین دستاورد های کارگردانی در نتیجه گیری اخلاقی در سینما شاید در این فیلم اتفاق می افتد. به گونه ای که کارگردان فیلم در فاصله دو نما، نتیجه تمامی بحث های مطرح شده فوق را که تماشاگر ممکن است در طول تماشای اثر به آن فکر کرده باشد به زیبایی و با زبان تصویر به او نشان می دهد. در آخرین لحظات فیلم، ریکو که براثر تیراندازی پلیس زمین گیر شده است دیالوگ معروف و جاودانه فیلم را بر زبان می آورد: « خداوندا رحم داشته باش آیا اینه عاقبت ریکو؟» و سپس نقش زمین می شود. در این لحظه مروین له روی با استفاده از یک دیزالو هوشمندانه نمای مرگ ریکو را به بیلبورد تبلیغاتی نمایش دوستش، جو ماسارا، پیوند می زند. و در آخر، تماشاگر می ماند و حسی دوگانه اما مبهم. این که باید برای ریکو دل بسوزاند و یا از گناه جو درگذرد ؟

لينك  - شما هم بنويسيد (1) - 18/1/1388