من،شما،سی نت و البته یادداشت هایم!

به مناسبت تولد سایت سینمایی سی نت

فکر می کنم با «میم مثل مادر» شروع شد.بلی درست است. همان بود. در دوره سربازی آن را نوشتم.درشهرغریب بودم و به کامپیوتر هم دسترسی نداشتم. دادمش به فرهاد خالدار تا تایپش کند و بفرستد برای سی نت. سی نت را نمی شناختم.فرهاد به من معرفی اش کرد. اصلاً پیشنهاد فرهاد بود که برای سی نت بفرستمش. چون آن مطلب را اصلاً برای سی نت ننوشته بودم. برای هفته نامه سینما بود و اول آن ها چاپش کردند. گفتم که سی نت را نمی شناختم.مطلب را دادم و فرهاد فرستاد.بازخورد خوبی داشت.خیلی ها آن را خواندند.هنوز هم گاهی حس نوستالژی ام گل می کند و می روم آن را دوباره می خوانم. به هر حال جزئی از وجود من است.آن هم در یک دوره سخت و فراموش نشدنی.پسر ها حتماً خوب درک می کنند چه می گویم!

دومین نوشته ام در سی نت باز هم مربوط به دوران سربازی است. یادداشتی بر«آپوکالیپتو» ساخته مل گیبسن. این یکی هم روی کاغذ نوشته شد و زحمت تایپ و ارسالش به گردن فرهاد افتاد. البته در سربازی دو مطلب دیگر هم برای سی نت نوشتم. منظور از نوشتن همان فرستادن است. چرا که آن زمان هنوز جزو نویسنده های ثابت این سایت نبودم.

داشتم درباره دو مطلب دیگری که در سربازی نوشته بودم می گفتم.نوروز 86 بود. یکی درباره « شوگرلند اکسپرس » اسپیلبرگ بود و دیگری نوشته ای درباره سینمای رزمی به بهانه نمایش «خانه خنجر های پران» ژانگ ییمو در تلویزیون. بلی، هر دو را در پادگان دیدم باز روی کاغذ نوشته بودم. اواخر خدمت بود.وقتی به خانه برگشتم تایپش کردم و فرستادم.آن ها هم در وبلاگ درج شدند.حالا که آن دو نوشته را مرور می کنم. می بینم نوشته هایی جدی نیستند. اما خب، برای من خاطره انگیزند.

سربازی تمام شد. و فعالیت من با مطبوعات شکل جدی به خود گرفت. نوشته ها و ترجمه هایم در بانی فیلم چاپ می شد.اما دلم نمی آمد ارتباطم را با سی نت قطع کنم. یکی از نوشته هایم را برای سی نت فرستادم. این یکی تا به امروز انگار پر مخاطب ترین شان بوده است.یادداشتی بر فیلم «88دقیقه» جان آونت و با بازی آل پاچینو. و درست با همان عنوانی که در بانی فیلم چاپ شده بود در سی نت هم قرار گرفت: «بازیگر به مثابه یک موتور جلو برنده».

یادداشت بعدی ام که در سی نت درج شد درباره یک سریال بود.سریال معروفی بود و البته خیلی پر سرو صدا. اگر ندیده باشید دست کم اسمش را شنیده اید.« جواهری در قصر».بلی،این یکی یادداشتم درباره یانگوم بود.یعنی بهتر است بگویم در ستایش آن. اسمش را هم گذاشتم «لحن شرقی احساس». فکر می کنم هم زمان با چاپ در روزنامه در سایت هم قرار گرفت.راستش ادای دینی بود به یکی از معدود سریال هایی که با ولع تمام همه قسمت هایش را تماشا کردم. باور کنید پنجاه و چند قسمت این سریال را در کمتر از دو هفته دیدم، در واقع بلعیدم. و آن چه در سی نت درج شد تراوشات ذهنی پس تماشای آن بود.البته با کمی فاصله انداختن بین تماشایش و نوشتن درباره آن. همان کاری که همیشه انجام می دهم.تا مثلاً از احساسات موقع تماشای فیلم رها شده باشم و عادلانه قضاوت کنم.

اما یادداشت بعدی نوشته ای بود که هنوز خیلی دوستش دارم.مطلبی بود به مناسبت فرارسیدن هالووین2007. و در آن نقبی زده بودم به تعدادی از فیلم های ترسناک مورد علاقه ام. مطلب در بانی فیلم چاپ شد و بعد در سی نت قرار گرفت. فکر می کردم این یکی خیلی خواننده پیدا می کند. اما این طور نشد.انگار خواننده های سایت زیاد از علاقمندان ژانر وحشت نبودند!

پس از آن تا مدت ها با سی نت همکاری نداشتم. تا اوایل بهار سال 87 که به عنوان همکار به سی نت دعوت شدم. قرار شد من هم وبلاگی داشته باشم و نوشته هایم را از آن پس در آن قرار دهم. این هم یکی از آن یادداشت هاست. با این تفاوت که به مناسبت تولد سی نت دارم می نویسم و حالا شما دارید آن را در این وبلاگ می خوانید.

یکی از نویسندگان جدید این سایت هستم.یعنی حتی یک سال چه عرض کنم،شش ماه از ورودم به این جمع نمی گذرد! اما بسیار خوشحالم و مسرور از اینکه با دوستانی همراه هستم که عشق اصلی شان سینما است. درست مثل خودم. باور کنید همین چند وقت پیش که فرهاد برای چند روز آمده بود شمال، به هم می گفتیم که احمد شاهوند با این همه مشغله چگونه فرصت می کند بخش های مختلف سایت را به روز کند ، به پرسش های مخاطبان پاسخ دهد و کلی کار دیگر که آن قدر عیان است که لازم به بیان نیست.آیا چیزی جز عشق به سینما می تواند پاسخی به این سوال باشد؟

آخر کلام اینکه گفتم دیر زمانی نیست در اینجا می نویسم.نمی دانم تا چه اندازه موفق بوده ام. اما می دانم افراد زیادی هستند که سر می زنند و مطالبم را می خوانند. مهم نیست که نظری می گذارند یا نه. اما همین که با نگارنده همراهند و مرا مورد محبت خود قرار داده اند از آنان سپاسگزارم.

لينك  - شما هم بنويسيد (5) - 7/6/1387