Header

صفحه اول   اخبار   فیلم ها   نقد و یادداشت    ویدئو   هنرمندان   جدول فروش   نویسنده ها

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

جدول ارزشگذاری نویسندگان بر فیلم های:

روی پرده  -  اکران 1397  -    اکران 1396  -   اکران 1395  -   اکران 1394  -  اکران 1393  -  اکران 1392  -  اکران 1391  -  اکران 1390

جشنواره 36 فیلم فجر - جشنواره 35 فیلم فجر - جشنواره 34 فیلم فجر - جشنواره 33 فیلم فجر - جشنواره 32 فیلم فجرجشنواره 31 فیلم فجر

جستجو (فیلم ها، هنرمندان، نویسنده ها)                                                                                        انتخاب رنگ پس زمینه صفحه: 

New Page 1
Cinetmag.com - Advertise

 

جدیدترین مطالب

  گروه بندی مسابقات فوتبال گل کوچک جام «همدلی رسانه البرز» مشخص شد / تیم "سی نت" در گروه یک

  "رگ خواب" و "بدون تاریخ بدون امضا" پیشتاز برندگان جوایز نخستین جایزه آکادمی سینماسینما / رضا عطاران موثرترین چهره سینمایی سال 96

  نمایش خیره کننده ای از هنر بازیگری - موفقیتی تازه برای فرهادی - بهترین فیلم سال سینمای اسپانیا - و ... / نظرات منتقدان اسپانيايى در آغاز اكران گسترده «همه می‌دانند» در اسپانيا

  صادق و صمیمی / یادداشت فرهاد خالدی نیک برای نمایش "پادشاه می میرد"

  نامزدهای بهترین های چهل سال سینمای کودک و نوجوان بعد از انقلاب به انتخاب انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی معرفی شدند

  دی‌وی‌دی فیلم 4 هزارتومان گران شد/ به سازمان سینمایی هشدار دادیم

  «جورج کلونی» پردرآمدترین بازیگر مرد سینما شد

  «حکایت دریا» بهمن فرمان‌آرا در روسیه رقابت می‌کند

  برپایی جلسه نقد و نمایش برای «من دیوانه نیستم»

  جمعه سیاه: آقای بازیگر درگذشت

 

 

سی نت  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

نگاهی به "یکی از ما دو نفر"

بی‌مهری فیلمساز به خودش، سینما و زنان

:: 31 فروردین 1390  ::

 

سی نت: "یکی از ما دو نفر" فیلمی است که در آن از هوشمندی‌های تهمینه میلانی در کارگردانی هم خبری نیست و شعارهای تکراری آن تأثیری حتی برای واکنش برانگیزی ایجاد نمی‌کند.

وقتی تهمینه میلانی این حرکت افراطی و یکسویه در مسیر به تصویر کشیدن ظلم رفته از مردان بر زنان را در فیلم‌هایش آغاز کرد، به نظر می‌آمد در طول زمان با دریافت بازتاب‌ها و دیدگاه‌های مختلف، عمیق شدن دغدغه‌ها و علایقش و به خصوص تأثیر گرفتن از جامعه و مردان نرمال‌تری که احتمالاً در اطرافش هستند بتواند به نگاه متعادل‌تری برسد.

به همین دلیل بود که می‌شد با لحظات خاصی از "دو زن" همذات‌پنداری کرد، به مهارت‌های کارگردانی او در فیلم جاده‌ای "واکنش پنجم" با تحسین نگاه کرد و نگاه یکسویه و سیاه او به مردان جامعه را در "تسویه حساب" با تکیه بر تعدد شخصیت‌ها و رویکرد دراماتیک به شخصیت‌ها و انگیزه‌هایشان با همه کاستی‌ها تحمل کرد.

تحمل کرد و منتظر ماند تا بلکه این فیلمساز که دچار بی‌مهری به خود و مهارت‌هایش شده، بخش خفته خود را که یک کارگردان زن هوشمند بود بیدار کند و کمی خودآگاه عمل کند، حرکت کند و فیلم بسازد.

فیلمسازی که کافیست نگاهی به کارنامه سینمایی خود بیاندازد و با تحلیل، جمع‌بندی دیدگاه‌های موافق و مخالف و میزان موفقیت فیلم‌هایش در میان مخاطبان خاص و عام متوجه شود که اگر نمی‌تواند نیمه شعارزده خود را به راه بیاورد، بهترین انتخاب برای او ساخت فیلم کمدی است.

کمدی که "آتش‌بس" نمونه‌ای از آن است و هم به دغدغه‌های فمینیستی میلانی وفادار است و هم یک بستر دراماتیک مناسب برای طرح این دغدغه‌ها در دل داستان دارد. مهمتر از همه اینکه "آتش‌بس" نشان داد هرچقدر دیدگاه‌های شعاری این فیلمساز در یک فیلم جدی اجتماعی ناکارآمد و توی ذوق‌زننده است، قالب کمدی می‌تواند این اغراق را متعادل کرده و به آن منطقی در محدوده یک فیلم ببخشد.

کمدی "دیگه چه خبر؟" هم می‌تواند مؤید این نگاه باشد، اما به نظر می‌آید این تحلیل و ارزیابی‌ها به کار کارگردان نیامده که همچنان به حرکت در مسیر سنگلاخی که انتخاب کرده ادامه می‌دهد و هر چه بیشتر از مسیر ساخت یک فیلم خوش‌ساخت و روان و جذاب فاصله می‌گیرد.

"یکی از ما دو نفر" آخرین فیلم میلانی است که در آن دیگر از یک کارگردانی حساب‌شده، لحظات خاص و جذاب و مهمتر از همه روایت روان یک قصه دراماتیک خبری نیست. چراکه اصلاً قصه‌ای وجود ندارد و همه چیز در زاویه بسته‌ای از این خلاصه یک خطی باقیمانده است: دختر و پسر جوانی که قدرت‌طلبی و قطب‌بندی آنها بر عشق‌شان -اگر بتوان نشانه‌های آن را کشف کرد- غلبه می‌کند و این رابطه مخرب به بن‌بست می‌رسد.

در فیلم تلاش نشده این خلاصه به شدت غیر دراماتیک، بستری برای قصه‌پردازی پیدا کند چرا که همه چیز از قبل، خیلی قبل، در واقع سالیان دراز است که در ذهن این نویسنده و فیلمساز این گونه نقش بسته و قرار هم نیست این این دیدگاه تعدیل شود.

نه ساختار روایی و نه دیالوگ‌نویسی فیلم حرفی برای گفتن باقی نمی‌گذارند به خصوص که فلاش‌بک در کهنه‌ترین شکل خود استفاده شده بدون آنکه کارکردی پیدا کند. حداقل تأثیر فلاش‌بک می‌تواند این باشد که وقتی دو کاراکتر را ابتدای فیلم می‌بینیم که شناختی از آنها نداریم، در طول فلاش‌بک با کیفیت رابطه گذشته آنها آشنا شویم و در پایان وقتی به زمان حال بازمی‌گردیم حداقل تأثیر این فلاش بک احساس نزدیکی ما به شخصیت‌ها باشد.

اما آیا واقعاً در پایان فیلم "یکی از ما دو نفر" می‌توانیم ذره‌ای احساس نزدیکی به این آدم‌ها داشته باشیم؟ پس در طول این یک ساعت و نیم شاهد چه چیزی بوده‌ایم؟!

در یادداشت جشنواره‌ای "یکی از ما دو نفر" نوشتم: فیلم تبدیل شده به تک‌گویی‌های شعارگون آدم‌هایی که بی‌جهت - واقعاً بی‌جهت - با هم خوب یا بد هستند و به هیچ وجه قصه و فیلم نمی‌تواند به چرایی آن پاسخ دهد. جز این است؟

 

منبع: خبر آن لاین

1652 -  

...............................................

  اثر مرتبط:

یکی از ما دو نفر - Yeki az Ma 2 Nafar        >> مشاهده اطلاعات کامل

Header

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سی نت بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::

....................................................................................................................................................................................................

صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

.......................................................................................................................................................................

 

..............................................................................................................................

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2002 - 2013 Cinetmag.com All rights reserved

............................................................

طراحی و اجرا: استودیو سی نت