Header

صفحه اول   اخبار   فیلم ها   نقد و یادداشت    ویدئو   هنرمندان   جدول فروش   نویسنده ها

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

جدول ارزشگذاری نویسندگان بر فیلم های:

روی پرده  -  اکران 1396  -   اکران 1395  -   اکران 1394  -  اکران 1393  -  اکران 1392  -  اکران 1391  -  اکران 1390

جشنواره 36 فیلم فجر - جشنواره 35 فیلم فجر - جشنواره 34 فیلم فجر - جشنواره 33 فیلم فجر - جشنواره 32 فیلم فجرجشنواره 31 فیلم فجر

جستجو (فیلم ها، هنرمندان، نویسنده ها)                                                                                        انتخاب رنگ پس زمینه صفحه: 

New Page 1
Cinetmag.com - Advertise

 

جدیدترین مطالب

  فهرست برندگان هفتاد و یکمین جشنواره فیلم کن

  از امروز بلیت سینماها تا قبل از افطار به صورت نیم بها به فروش خواهد رسید

  یک داستان واقعی که گزارش آن در نیویورک تایمز چاپ شده/ پروژه احتمالی اصغر فرهادی در آینده

  ابراز تاسف «ابراهیم حاتمی کیا» از ممنوع الخروج بودن «جعفر پناهی» در گفتگو با خبرگزاری فرانسه

  داعش به پردیس کورش رفت؛ حاتمی‌کیا عذرخواهی کرد + عکس

  یک گمانه زنی زودهنگام: «همه می‌دانند» در اسکار نماینده ایران خواهد بود یا اسپانیا؟

  با احمدی‌نژاد شوخی نکردیم با بی‌توجهی در برنامه‌ریزی برای کشور شوخی کردیم

  «گرگ بازی» در انتظار اکران مناسب پس از دریافت پروانه نمایش

  تاریخ نمایش فیلم‌های اصغر فرهادی و جعفر پناهی در جشنواره کن مشخص شد

  بازیگر «چطوری ایرانی» به ایران می‌آید

 

 

سی نت  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

درباره "جرم"

این آدم ها کوچکند

:: 27 بهمن 1389  ::

 

سی نت: 1 - در اقبال عمومي غير منتظره به «جرم» همراه نيستم. هميشه اين نظر همگاني و پر طرفدار وجود داشته كه گمشده كيميايي همان بازگشت او به فضاي مالوف سينماي قبل از انقلابش و برجسته كردن تم رفاقت و غربت است. براي صاحبان اين نظر «جرم» همان فيلم موعود است. مروري بر تمام عناصر فيلم‌هاي مشهور او. از قيصر تا به امروز. اما جرم نشان مي‌دهد كه برآورده ساختن كامل ديدگاه‌هاي دوستان چگونه فيلم را به لحاظ درونمايه كهنه و رنگ و رو رفته و خالي نمايش مي‌دهد. كيميايي براي پاسخ به آن تئوري، حتي داستان فيلم را نيز به دوران قبل از انقلاب منتقل كرده و ريسك بازآفريني فضاي شهري آن دوران در تهران به شدت تغيير كرده اين روزها را به جان خريده است. اما درونمايه فيلم گنگ و گيج است. مشكل آنجاست كه فيلمساز نمي‌تواند به رغم تلاش گسترده‌اش، شوريدگي و بي‌تابي قهرمان اصلي فيلم خود را به تماشاگر بقبولاند. نمي تواند ما را متقاعد كند كه رضا شخصيت ويژه‌اي است. تلخي شوربختانه زندگي او را در نمي‌آورد. ما آن جان شيفته و بي‌تابي كه در دندان مار (مرواريد بي‌همتاي سينماي كيميايي) و يا قيصر به استقبال مرگ مي‌رود را در جرم نمي‌بينيم. فيلمساز نمي‌تواند زمينه را براي انتقام‌جويي آييني رضا فراهم كند. سعي مي‌كند رضا را در منتهي اليه نيكي و جوانمردي بگذارد. جبهه خير. اما اين «خير» متقاعد كننده نيست. در ترسيم جبهه شر هم به جايي نمي‌رسد و محدود مي‌شود به قاسم و كلم و يكسري اراذل و اوباش خرده پا كه فيلمساز براي موجه نشان دادن آن انتقامجويي انتهايي، مجبور است آنان را بزرگ جلوه دهد و پاي نفت و معاملات آنچناني را به ميان بكشد. تلاقي ميان خير و شر شكل نمي‌گيرد.

2 - سينماي كيميايي را دوست دارم نه به خاطر تم رفاقت (كه اتفاقا نمايش او از رفاقت مردانه را بيش از حد پر آب و تاب مي‌دانم) نه به خاطر مضمون انتقام و تيغ كشيدن(كه انرژي كيميايي را در هر فيلم براي ترسيم چفت و بست و توجيه انتقامجويي به هدر مي‌دهد)نه؛ بهترين فيلم‌هاي كيميايي تلخ‌ترين آنهاست. بهترين فيلم‌هاي كيميايي فيلم‌هايي است كه زندگي را همچون يك خاطره دور، يك ترانه قديمي (دندان مار) و يك خنده سودايي در شبي مهتابي (ردپاي گرگ) نشان مي‌دهد. نگاهي منحصر به فرد (حداقل در سينماي ايران) به زندگي و مرگ. به گذشت زمان. فيلم‌هايي كه عشق‌هاي كوچك و شرافتمندانه و گاه سودايي را به نمايش مي‌گذارند. داستان مردان تنهايي كه وارستگي خود را با مرگ جشن مي‌گيرند. اما جرم اينگونه نيست. من رضا ي جرم را دوست ندارم. منش او را درك نمي‌كنم. گيج مي‌شوم. رضا ي جرم نمي‌تواند با شمايل‌هايي مثل رضاي دندان مار يا رضاي ردپاي گرگ برابري كند. كوچك است. كم مقدار است. در قواره حماسه‌اي كه فيلمساز برايش تدارك ديده نيست (اين ربطي به بازي خوب پولاد كيميايي ندارد) نه افسانه شخصي قهرمان در مي‌آيدو نه تقابل طبقاتي انرژي درام را تامين مي‌كند. تلخي فيلم هم در نمي‌آيد. حتي برگزاري دو مراسم آييني در عزاداري مادر و همين‌طور رفعت خان كمكي نمي‌كند. فيلم پريشان و گنگ به مقصد نمي‌رسد. . . . .

3 - اما بگذاريد اين را هم بگوييم كه در همين جرم تماشاگر مي‌تواند ضرب شست تكنيكي فيلمساز را به تماشا بنشيند. در تصاويري كه در تمام سينماي دهه 80 ، ايران همتايي ندارند و نشان مي‌دهد كه كيميايي به لحاظ فضاسازي و ميزانسن در ابعادي فراتر از سينماي ايران قرار دارد. فصل افتتاحيه فيلم،صحنه زد و خورد اول رضا در زندان و صحنه‌اي كه رضا در حياط پشتي زندان به انتظار ديدار با دوستش مي‌ايستد و كيميايي ناگهان با ميزانسني كه «يوجيمبو»كوروساوا را به خاطر مي‌آورد، غناي تكنيكي خود را به همگان يادآور مي‌شود. براي چنين تكنيك مسحوركننده‌اي، رضا و دوستش قهرمان‌هاي پيش پا افتاده‌اي هستند.

 

منبع: تهران امروز

2454 -  

...............................................

  اثر مرتبط:

جرم - Jorm        >> مشاهده اطلاعات کامل

Header

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سی نت بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::

....................................................................................................................................................................................................

صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

.......................................................................................................................................................................

 

..............................................................................................................................

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2002 - 2013 Cinetmag.com All rights reserved

............................................................

طراحی و اجرا: استودیو سی نت