Header

صفحه اول - اخبار - فیلم ها - نقد و یادداشت - ویدئو - هنرمندان - جدول فروش - نویسنده ها

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

جدول ارزشگذاری نویسندگان بر فیلم های:

دهه نود (از سال 1390 تا کنون)

روی پرده  -  اکران 1397  -    اکران 1396  -   اکران 1395  -   اکران 1394  -  اکران 1393  -  اکران 1392  -  اکران 1391  -  اکران 1390

جشنواره 37 فیلم فجر - جشنواره 36 فیلم فجر - جشنواره 35 فیلم فجر - جشنواره 34 فیلم فجر - جشنواره 33 فیلم فجر - جشنواره 32 فیلم فجرجشنواره 31 فیلم فجر

جستجو (فیلم ها، هنرمندان، نویسنده ها)   

انتخاب رنگ پس زمینه صفحه: 

New Page 1
Cinetmag.com - Advertise

 

جدیدترین مطالب

  ساخت «من زنده‌ام» و فیلمی درباره داعش منتفی است/ حاتمی‌کیا در جشنواره فیلم فجر

  شورای صنفی نمایش: ارایه بلیت نیم بها غیر از روز سه شنبه تخلف است/ «سرکوب» بعد از «سرخپوست» می‌آید

  «تگزاس» اولین پنجگانه سینمای ایران می‌شود/ آماده شدن فیلمنامه قسمت سوم

  آخرین پروانه ساخت های آثار سینمایی اعلام شد/ رامبد جوان برای فیلم جدیدش با نام «سال نو» مجوز ساخت دریافت کرد

  اهدای تندیس «دستاورد فردی ویژه» در نوزدهمین جشن حافظ

  اعتراض دست‌اندرکاران «ما همه با هم هستیم» به توقیف فیلم توسط دادستان کرمان

  احتمال اکران فیلم سینمایی «معکوس» در مهرماه ۹۸

  مرمت تالار اصلی تئاتر شهر شهریور تمام می شود/ آغاز اجراها از ابتدای پاییز

  وعده‌ی احداث یک مجتمع سینمایی در چهارباغ اصفهان

  برای ساخت «قصرشیرین» ماشینم را فروختم و بی‌ماشین هستم/ آنهایی که داد می‌زنند پول کثیف، همان‌هایی هستند که در این ۲۰ سال پولدار شده‌اند/ صحبت های رضا میرکریمی در خصوص حواشی دو فیلم جدیدش

 

پربیننده ترین  مطالب هفته اخیر

 

سینما شبکه (سی نت)  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

اختصاصی سینما شبکه (سی نت)

یک فانتزی سبک مند / یادداشت ایمان آیینه دار برای فیلم «آشغال های دوست داشتنی»

:: 3 فروردین 1398  ::

صابر ابر در نمایی از "آشغال های دوست داشتنی"

 

سینما شبکه (سی نت): برگ برنده سومین فیلم محسن امیر یوسفی در درجه‌ی اول این است که خیلی روان و بدون لکنت شخصیت‌پردازی می‌کند و فیلم‌نامه‌ای فکر شده دارد. همچنین کارگردان به‌درستی درک می‌کند که روایتش اول‌شخص است و تا انتها و در دکوپاژ فیلم، به این فرم روایت وفادار می‌ماند. فرم روایی «آشغال‌های دوست‌داشتنی» با تمرکز بر خانه «منیر خانوم» به‌عنوان مرکز ثقل قصه در بستر حوادث انتخابات سال 88، این امکان را فراهم ساخته که مخاطب در ذهن راوی ورود و فضای فانتزی حاصل را باور کند. نکته اینجاست که روایت سوبژکیتو فیلم که با خلاقیت فیلم‌ساز هم عجین شده، ازیک‌طرف از طریق فلش بک و رنگ باختن تصویر در سال‌های قدیم (بک استوری) و از طرفی دیگر به شکل خیالی و در قصه جاری، فرم پیدا کرده است.

منیر با بازی شیرین یزدان‌بخش که مثل اغلب اوقات سادگی و صمیمیت قابل‌توجهی در اجرا دارد و راوی ماجراهای آن خانه است، با این نگرانی دست‌وپنجه نرم می‌کند که مبادا مأموران حکومت در تفتیش خانه‌های علامت زده در خلال وقایع انتخابات ملتهب آن سال و راه افتادن موج سبز در سطح جامعه، در محل سکونت او چیزی دردسرساز پیدا کنند. لذا خودش را به آب‌وآتش می‌زند تا در فضای خیالی مذکور و از طریق قاب عکس‌های روی طاقچه با شوهر، برادر و دو پسر خود که هر یک عقاید متفاوتی دارند، ارتباط برقرار کند و به کمک آن‌ها، خانه‌اش را پاک‌سازی نماید؛ به تعبیری دیگر هر آنچه را دوست دارند، به خاطر شرایط حاکم دور بریزند و به آشغال تبدیل کنند! در این میان و متناسب با کاراکترهای قصه، دیالوگ‌نویسی فیلم‌نامه دقیق و طنازانه است و رفت‌وبرگشت‌های فانتزی از قاب عکس‌ها به یکدیگر در میزانسن‌هایی خلاقانه واقعاً قابل‌اعتناست. فصلی را به یاد آورید که در بستر ذهنیت منیر و در نمایی اُورهد، امیر (صابر ابر) از میان توپ و تانک و جبهه و دایی منصور (شهاب حسینی)، شخصیت معترض و عضوی از سازمان مجاهدین خلق در قصه قرار است قاب‌های عکسشان به‌هم مماس شود؛ منصور کاملاً در تاریکی قرار دارد و با نور کبریت رؤیت می‌شود حال‌آنکه امیر در پس‌زمینه‌ی جایی که قرار دارد، منور روشن می‌کند و به سمت پیش‌زمینه‌ی تصویر حرکت می‌کند. در این رویارویی منهای تقابل فیلم‌نامه‌ای جاری میان دو شخصیت به لحاظ نوع تفکر یکی سینه‌چاک روح‌الله خمینی و دیگری ضد او، یک کنتراست بصری هم به لحاظ نورپردازی به چشم می‌آید. این تضاد تصویری بخصوص به آن دیالوگ منصور، ابعاد دیگری می‌بخشد وقتی به برادرزاده بسیجی‌اش با لحنی پر از افسوس می‌گوید باز خوبه که قاب عکس تو روی طاقچه باقی ‌مانده ولی قاب من که داره میره توی آشغال‌ها! منصور معتقد است شعار «مرگ بر آمریکا» را امثال خودش در دهان مردم گذاشتند و نظام امروز و پس از گذشت سی سال، حتی از تصویر ساکنش روی طاقچه هم هراس دارد. او سرانجام و قبل از به آشغال رفتن قاب عکسش، با کلت دسته استخوانی خود (عنصر تعلیق ساز فیلم) به شکلی معنادار، از آن قاب و درواقع قاب دوربین کارگردان خارج می‌گردد.

زیبایی «آشغال‌های دوست‌داشتنی» در این است که ارتباط خیالی پدید آمده در جهان داستان تا آخر حفظ می‌شود و دوربین فراموش نمی‌کند که راوی اثر کیست. فیلم‌ساز در آغاز سعی می‌کند با استفاده از جامپ کات و کات‌های ریز و پی‌درپی، ریتم کلی روایت را تسریع بخشد اما در ادامه از این سرعت کم می‌کند و اجازه می‌دهد ذهنیت پردازیِ مطلوب روی شخصیت مرکزی قصه، صبورانه اتفاق بیفتد؛ به همین دلیل در پرده‌های دوم و سوم فیلم‌نامه، دیگر خبری از جامپ کات نیست.

در چارچوب بازیگری فیلم هم که از سطح قابل قبولی برخوردار است، به‌ویژه نباید از بازی خوب اکبر عبدی به‌سادگی گذشت؛ او در نقش محمدعلی، شوهر منیر که روزگاری از طرفداران دولت دکتر محمد مصدق بوده، با شیرینی خاصی دیالوگ‌های خود را ادا می‌کند و بار مهمی از خنداندن تماشاگر را به دوش می‌کشد و بار دیگر این نکته را متذکر می‌شود که «بازیگری خوب»، با تمام توانمندی‌های بازیگرش، به نقش و موقعیت کاراکتر در فیلم‌نامه بستگی دارد وگرنه همین اکبر عبدی در سال‌های اخیر، دوجین فیلم‌های بدردنخور و نقش‌های خنثی دارد.

شایان‌ذکر است که اجرای آهنگ‌های قدیمی ایرج، قاسم جِبلی و عارف به‌عنوان مؤلفه‌های غیردایجسیس (خارج از جهان عینی قصه به‌گونه‌ای که شخصیت‌های داستان نمی‌شنوند) هم‌زمان با دور ریختن آلبوم‌های موسیقیِ مرتبط در کیسه‌زباله و درد آمدن دل محمدعلی- که حالا دیگر دستش از جهان کوتاه شده- فضای موسیقایی کار را حال و هوای دیگری بخشیده و خلاقانه جلوه می‌کند. ضمن اینکه دوربین روی دست و فضاسازِ تورج اصلانی که بعضاً نوع فیلم‌برداری‌اش برای نگارنده یادآور اجرای نامتعارف او در فیلم «بغض» رضا درمیشیان ست، به‌درستی به فضای خلاقانه و موردنظر کارگردان نزدیک شده است.

«آشغال‌های دوست‌داشتنی» بعد از همه‌ی موانعی که در این شش سال برای اکران داشت، حالا و روی پرده نقره‌ای نشان می‌دهد که سینمای ایران می‌تواند در ژانر فانتزی هم سر خود را بالا بگیرد؛ محسن امیر یوسفی به‌دور از غلتیدن در مواضع سیاسی احتمالی‌اش، قصه خود را در مدیوم سینما تعریف می‌کند و با حذف علامت ضربدر روی درب خانه‌های آن کوچه در پایان‌بندی، به مردم ایران یادآور می‌سازد با وجود اینکه دلواپسان همیشه و در هر مقطع تاریخی حضور دارند، حداقل شما دلواپس نباشید و مراقب دوست‌داشتنی‌های خود باشید حتی اگر به‌سان تیتراژ پایانی فیلم، کنار اسمتان ضربدر خورده باشد!

 

منبع: سینما شبکه (سی نت)

657 - احمد شاهوند

...............................................

  اثر مرتبط:

آشغال های دوست داشتنی - Ashghalhaye Doost Dashtani        >> مشاهده اطلاعات کامل

 

Header

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سی نت بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::


صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

.......................................................................................................................................................................

 

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2002 - 2013 Cinetmag.com All rights reserved


طراحی و اجرا: استودیو سی نت