::  تبليغات  ::

>> سفارش آگهي

استودیو سی نت

طراحی وب سایت

ساخت فیلم های صنعتی

...........................

021  77 82 96 10

سی نت >> نوشته ها  >> مشاهده متن نوشته ها

ساده‌گويي به‌جاي ساده‌انگاري

نقد شفاهی فیلم "طلا و مس"

«طلا و مس» ساخته «همايون اسعديان»، اثري است كه معاني مورد نظر خود را به زباني ساده و روان تعريف مي‌كند و البته اين ساده‌گويي با ساده‌انگاري مخاطب و چشم‌پوشي كردن از جزئيات دو مقوله متفاوت است.

بسياري از فيلم‌هاي سينماي ايران زماني كه قرار مي‌شود درباره معاني همچون عشق، اخلاق و... سخن بگويند، از زبان روزمره مخاطب دور شده و در دام كلي گويي‌هاي فلسفي مي‌افتند. البته كارگردان‌هايي همانند: «داريوش مهرجويي» وجود دارند كه مسائل مختلف فلسفي را هم به زبان ساده بيان مي‌كنند كه امثال او در سينماي ايران زياد نيستند. به هر حال مهم‌ترين ويژگي فيلم «طلا و مس» استفاده از زبان ساده در بيان داستان خود است.
فيلم انتخاب‌هاي ديگر خود را نيز درست انجام مي‌دهد. بازيگران به غايت مناسب نقش‌ها هستند و «همايون اسعديان» به همراهي «حسين جعفريان» (مدير فيلمبرداري) توانسته‌اند، ميزانسن‌هاي فيلم را به گونه‌اي تصوير كنند كه كارگرداني به چشم نيايد و ما با نوعي كارگرداني پنهان در فيلم مواجه باشيم.

اما دو نكته در فيلم وجود دارد كه در كنار تمام دلنشيني فيلم بايد آنها را مورد بحث قرار داد. اول روايت فيلم است. فيلم «طلا و مس» دو نيمه دارد. اولي از ابتداي فيلم شروع مي‌شود و تا بيمارستان رفتن «زهرا سادات» (نگار جواهريان) ادامه پيدا مي‌كند. نيمه دوم هم از پس از آن تا پايان فيلم را شامل مي‌شود. در نيمه نخست ما با روايتي متداول رو به رو هستيم. شخصيت‌پردازي، پيرنگ علي و معلولي و.... اما در نيمه دوم داستان فرق مي‌كند. ما در اين قسمت روايت به شيوه معمول نداريم و بنابراين ريتم فيلم كمي كندتر از نيمه اول به چشم مي‌آيد.
در اين نيمه ما با روايت مبتني بر نشانه‌ها رو به رو هستيم. روايت در سال‌هاي اخير تفاوت‌هاي بنياديني پيدا كرده كه بارها آنها را به شيوه‌هاي مختلف در سينماي جهان بخصوص در سينماي پست مدرن آن را ديده‌ايم.
«طلا و مس» پست مدرن نيست، اما مي‌كوشد تنها به قوانين روايت كلاسيك هم پايبند نباشد. در روايت نشانه‌اي ما با ارجاع مواجه هستيم. چون «سيد رضا» (بهروز شعيبي) بايد از طريق مرور زندگي كه همسرش در زمان سلامت داشته به شناخت برسد، پس نيمه دوم رجوع نشانه‌ها به نيمه اول است.
نويسنده و كارگردان فصولي را براي تنفس در داستان در نظر مي‌گيرند، اما فيلم در اين نيمه، فيلم، تعليق و داستان‌پردازي نيست.
بحث ديگر به فصولي مربوط مي‌شود كه كمي در فيلم گل‌درشت به نظر مي‌رسند. در فصلي مي‌بينيم كه «آقا سيد» دخترش را به مدرسه مي‌برد و دختر نزديك مدرسه، دست او را ول مي‌كند. اين صحنه كاملا گوياي نظر صاحبان اثر است. اما زماني كه دوباره اين كار از طريق «سيد رضا» به كلام در مي‌آيد در اصطلاح نشانه‌شناسان با حاضر كردن حاضر رو به روييم كه اين عمل در اينجا كاركرد خاصي ندارد و به نوعي شيرفهم كردن مخاطب است. يا در فصل آمدن «سپيده» (پرستار- سحر دولتشاهي) به خانه «آقا سيد» با ديالوگ‌هايي رو به روييم كه از جنس ديگر صحنه‌هاي فيلم نيست و همين مسئله لحن فيلم را از حالت عادي خارج مي‌كند. در اينجا اگر چه ارجاعاتي به شخصيت «زهرا سادات» مي‌شود كه از منظر ارائه اطلاعات صحيح است و حاضر كردن غائب محسوب مي‌شود، اما در هر حال شيوه بياني چندان صحيح نيست.
با تمام اين تفاسير فيلم «طلا و مس» اثري به يادماندني از سينماي ايران در چند سال اخير است كه در همهمه كمدي‌هاي پوچ باور، به انسانيت و مسائل فراموش شده انسان امروز مي‌پردازد.

منبع: فارس

275

...............................................

لينک مرتبط :

طلا و مس - Tala o Mess        >> مشاهده اطلاعات کامل

................................................