محمدرضا

15 آذر 1388

No. 27016

همیشه یاد استاد خسرو شکیبایی را گرامی خواهیم داشت.

رویا سهیمی

12 آذر 1388

No. 26953

برای خسرو شکیبایی به خاطر جای خالیش در سینمای ایران:
وقتی شعر می خوانم، وقتی به یاد شعر و شاعری می افتم، بی اختیار صدای تو تمام وجودم را پر می کند.
لای کتاب سهراب را که باز می کنم، صدای تو می پیچد لای ورقهای کتاب. صدایت مثل صدای پای آب است.
ای صاحب صدای همیشه ماندنی؛ صدای سکوت نامه ای را که برایت می نویسم می شنوی؟ نامه ام بی جواب است؛ جوابش را تو می دهی به قاصدک که راه گم کرده از آسمان به زمین؛ جوابش را تو میدهی به آب که باران می شود از آسمان به زمین و جوابش را تو می دهی به ... تو می دهی به ... اصلاً نامه ام جواب ندارد، سر گشاده است. مهر و موم ندارد، درد دل است. نامه ام را شاید زمانی خودم برایت بخوانم. می آیم و با قامتی سیاه پوش بر فراز سنگی می ایستم که تن نحیف و درد کشیده ات بر زیرش آرمیده است. می آیم، با قامتی سیاه پوش و با صدای سکوت که آهسته آمده باشم، تا چینی نازک تنهایت مبادا ترکی بردارد.
بگذار بگذرم، از اینکه صدایت صدایی بود که دیگر در زیر گنبد دوار نمی پیچد، مگر به زمزمه ای، مگر به جادوی قابی و پرده ای. بگذار بگذرم ... نه از درد دلم نمی توانم بگذرم از جای خالیت نمی توانم بگذرم.
ای خسروی خوبان ای از آغاز تا به پایان شکیبا !
بیا و بگو به من، که چگونه پر کنم صحنه ای، قابی و پرده ای که از تو خالی ست؟
در گوشم می پیچد؛ طنین صدایت که از سهراب گفتی و زمزمه کردی: که اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن بگو ماهی ها حوضشان بی آب است. حال من با خود می گویم: یاد من باشد اگر در تپش باغ خدا را دیدم، بگویم این جا صحنه ای، قابی و پرده ایست که مانده اند بی خسرو.

محیا-ف

7 خرداد 1388

No. 22783

بی تو روزها چه بی نفس میگذرد
این را بدان که جای تو همیشه در جعبه ی جادویی خالیست ...