يادداشت هاي جشنواره

نگاهي به برخي از فيلم هاي جشنواره 27 فيلم فجر

سوپراستار/تهمينه ميلاني

معناگرايي تحميلي

اگر چه تهمينه ميلاني،در نشست پرسش و پاسخ پس از نمايش "سوپراستار"، فبلمش را واجد نزديك ترين مضمون به بخش "در جستجوي حقيقت" مي دانست،اما بهانه الصاق چنين عنواني به فيلم بسيارتحميلي و غير منطقي به نظر مي رسد.چه اينكه "سوپر استار" پيش از هر چيز فيلمي است درباره حواشي زندگي خصوصي و كج رفتاري هاي گاه احمقانه يك ستاره سينماي ايران! سوپراستاري (شهاب حسيني) كه گرچه مجموعه اي از تنديس هاي مهم جشن هاي سينمايي را به خانه برده است،اما آن قدر بدمن است كه به بديهي ترين اصول حرفه اي دهن كجي مي كند و شيوه نامعقول خودش را در پيش مي گيرد.در اينجاست كه فيلمنامه نويس به داد اين شخصيت مفلوك مي رسد و دختركي (فتانه ملك محمدي) كه قرار است شازده كوچولوي قصه باشد را سر راهش قرار مي دهد تا با روش هاي كاملاً كليشه اي جوان را به راه راست هدايت كند.
از آشنايي عجيب و غريب بازيگر و دخترك كه بگذريم،اين سوال كه چطور ممكن است شخصيتي پررو،سمج و اعصاب خردكن را به جاي فرشته اي آسماني به تماشاگر قالب كرد،به شدت ذهن را درگير مي كند.شايد به همين خاطر است كه وقتي در سكانس هاي پاياني ديالوگ هايي نظير "مثل يك پرنده رها بود" يا "من فرشته ها رو خوب مي شناسم!" از زبان آقاي سوپراستار شنيده مي شود،لبخند تماشاگر را بر مي انگيزد. كاش ميلاني قصه را به سمت و سوي معناگرايي سوق نمي داد تا لااقل با فيلمي خوش ساخت در باب مذمت ابتذال در زندگي ستاره ها رو در رو بوديم. با اين همه بازي شهاب حسيني و نسرين مقانلو تماشايي است و فتانه ملك محمدي نشانه هايي از اميد را بروز مي دهد.

..........................................

مي زاك/حسينعلي ليالستاني

مضحك

"مي زاك" حكايت جنيني است كه در آستانه به دنيا آمدن دچار ترديد مي شود". خلاصه داستان چند كلمه اي فيلم آن قدر جذاب و كنجكاوي بر انگيز است كه همگان را به تماشاي جديدترين ساخته حسينعلي ليالستاني ترغيب مي كند.اما شيوه اي كه ليالستاني براي پرداخت اين ايده جذاب به كار گرفته آن قدر دستمالي شده و سطحي است كه فيلم در حد همان دو سريال تلويزيوني "آواز مه" و "بوي گل هاي وحشي" باقي مي ماند و نه تنها اعتباري به كارنامه فيلمسازش اضافه نمي كند كه عملكرد وي را به شدت زير سوال مي برد. خلق شخصيت هايي كج و معوج و بازي اغراق آميز شماري از بهترين هاي سينماي ايران،همراه با ديالوگ هاي به ظاهر حكيمانه اي كاركردشان به خنده واداشتن تماشاگر است از جمله خصوصياتي فيلمي است كه قرار است پربار و جهانشمول به نظر آيد. در حالي كه هر از گاهي صداي اخبار راديو و تلويزيون هاي روستا، جهاني پرآشوب و پر از جنگ و خونريزي را به ياد مي آورند،آدم هاي فيلم به فكر بادبادك هوا كردن،كارت عروسي و حرف هاي دهان پركن خود هستند تا شايد راه تولد بچه تي تي(باران كوثري) را به اين دنيا باز كنند. عاقبت نيز با توبه كردن يك دزد خرده پا و سر به راه گشتن اهالي روستا،مشكل جامعه بشري حل مي شود و بچه مذكور پا به دنيا مي گذارد تا هر يك از اهالي،فرصتي براي ابراز وجود و بر زبان آوردن ديالوگ هاي مضحك خود در برابر دوربين پيدا كنند.اين وسط مقدار متنابهي صداي ناله دايناسورهاي منقرض گشته نيز هست تا به بشر گوشزد شود كه نگراني بابت انقراض نسل ها بسيار جدي است.افسوس كه تلاش هاي تحسين برانگيز تورج منصوري، در خلق تصاويري كه با استفاده از كرين قرار است تداعي كننده حضور كودك باشند،اينچنين بي ثمر باقي مي ماند.

.....................................

عيار 14/پرويز شهبازي

سراسر تعليق

هفت سال پس از ساخت شاهكاري چون نفس عميق،پرويز شهباري با فيلمي به جشنواره بيست و هفتم پا نهاد كه گرچه به اندازه فيلم ياد شده، مهم و تاثيرگذار نيست،اما در نوع خود از نمونه هاي موفق سينماي ايران به حساب مي آيد. فيلمي كه با خلق فضايي شبه وسترن،دنيايي سراسر تعليق را نثار بيننده اش مي كند تا قصه ي نه چندان پر پيچ و خمش،بكر و جذاب بنمايد.اگر چه محمدرضا فروتن در قالب شخصيت طلافروشي كه پس از آزادي سارق سابقه دار از زندان بيمناك جان خويش مي شود و زندگي خويش را تباه مي سازد،يكي از به يادماندني ترين بازي هاي خويش را ارائه مي دهد اما حضور كامبيز ديرباز،بدمني كه بي خشونت، ترس و اضطرابي نفس گير را القاء مي كند،بسيار غافلگير كننده است. استفاده از تمهيداتي چون ساختمان چوبي طلافروشي، فضاي برفي و رنگ هاي سرد،به خوبي در خدمت اثر درآمده و ريتم فيلم آن قدر متناسب هست كه اسباب كسالت بيننده اش را فراهم نسازد. با اين حال به نظر مي رسد شهبازي مي توانست با افزودن داستانك هايي جذاب تر،لحظات مرده فيلمش را از ركود فعلي خارج كند. به عنوان نمونه رو