نقد پریمیر بر فیلم جونو

کمدی نو امده ی اسکروبال

جیسون رایتمن در دومین گام کارگردانی خود،کیفیتی را که در فیلم اول خود درسال 2005(از سیگارکشیدنتان متشکرم )ایجاد کرده بود،حفظ می کند.فیلمی که مثل یک موتور محرکه خنده دار عمل می کند: فیلم با گام های سریعی که بر می دارد باعث می شود که شوخی ها به طور هماهنگ با هم سرازیرشوند که این موضوع دیدن فیلم را برای بار دوم الزامی می کند،گروه بازیگری عالی که حتی در مورد کوچکترین نقش هم این موضوع صدق می کند،و البته یک چیز دیگر:شوخی های بامزه.اگرچه در اکثر جزییات،جونو،فیلم متفاوت تری نسبت به "از سیگارکشیدنتان متشکرم" به نظر می رسد که با قهرمان زنش اغاز می شود.نیک نیلر فیلم "از سیگارکشیدنتان..."،حامی صنعت دخانیات،کلاهبردار خوشروی بی مسئولیتی است که همیشه به دنبال راه درست برای انجام کار نادرست است. قهرمان زن جونو دختر 16 ساله ای است با جهان بینی هجوامیز و زبانی که با این نوع جهان بینی مطابقت دارد.این در حالی است که بعد از یک دوره رابطه ی عجولانه با دوست پسرش-پل پالی- می فهمد که باردار شده وتصمیم می گیرد که کار درست را انجام دهد.از دیدگاه او کار درست به دنیااوردن بچه و واگذار کردن ان به زوجی لایق برای فرزند خواندگی است.او و پدر و مادر فوق العاده فهیمش فکر می کنند که داوطلبان ایده الی که از طبقه ی اجتماعی بالایی برخوردارند در وجود زوج ونسا و مارک لورینگ یافته اند.با نزدیکتر شدن زمان تحویل کودک ، کشمکش بین خانواده لورینگ و بین جونو و پالی و از همه ازاردهنده تر،بین جونو و مارک عمیق و عمیق تر می شود.
در حالی که "از سیگار..." عموما در مکانی وسیع و تا حدی واقعی به تصویر کشیده می شود،جونو در سرزمین پریانی حومه شهری منحرف اتفاق می افتد.فیلمنامه توسط دیابلو کودی -که اولین کار اوست-نوشته شده است(کسی که در سال های اخیر به خاطرانتشار سرگذشتش به عنوان استریپر(كسيكه‌ رقص‌ برهنه‌ ميكند) به شهرت رسید.)سرشاراست از ارتباطات کاراکترهایی که عاداتی عجیب و غریب دارند.
در نهایت اینکه،شخصیت داستان، دختر 16 ساله ای است که با دوستانش از طریق تلفنی که به شکل چیزبرگر است صحبت می کند و اینکه در مورد یک چیز بااطمینان کامل صحبت می کند:وقتی از او پرسیده می شود که گروه موسیقی محبوبش را نام ببرد،اینگونه پاسخ می دهد" علاقه ای برابر بینStooges ، the Runaways، Patti smith". اگر فیلمنامه ی این فیلم را یک زن ننوشته بود، ممکن بود که تصور کنم لستر بنگز دوباره زنده شده تا شرحی برسالهای نوجوانی همسر(دوست) دلخواهش بنویسد.
طرح فوق العاده هوشمندانه ی کودی تعدادی از دوستان نزدیکم را رنجاند که این برمی گردد به زمانی که فیلم در تورنتو روی پرده رفت و اگر انها به این راحتی تحت تاثیر فیلم قرار نگرفته بودند ممکن بود پیش خودم تصورکنم که چه قدر خشن و بی احساسند.به خاطر همین،هیچ دلیلی ندارد که از هر شخصیتی دراین فیلم ـ درست مثل فروشنده مغازه :کسی که متوجه وضعیت نامساعد جونو می شود...ـ ایراد بگیریم چون هر کدام از انها به گونه ای صحبت می کنند که انگار در یک کمدی نوامده ی اسکروبال به سر می برند.به همین علت فیلم این اختیار را به شما می دهد که ان را ببینید یا نبینید.من شخصا به حد کافی از دیدن این فیلم خوشحالم.به ویژه به خاطر بازی بی عیب ونقص وهیجان اور پیج که بیننده را متقاعد می کند که شخصیتی به نام جونو وجود خارجی دارد.

ترجمه شده از:پریمیر.گلن کنی

لينك  - شما هم بنويسيد (4) - 20/9/1387