New Page 1

سی نت | سینما شبکه

پرونده ویژه سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر

سایت سی نت

صفحه اول - اخبار - فیلم ها - نقد و یادداشت - ویدئو - هنرمندان - جدول فروش - نویسنده ها - جدول ارزشگذاری نویسندگان

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

انتخاب رنگ پس زمینه صفحه:  Back-White Back-Orange Back-Green Back-Brown Back-Blue Back-Gray Back-Blue Back-Yellow

جستجوی      در    

جدیدترین مطالب

arrow  این دنیا یه شاهی هم نمی ارزه! / یادداشت نیما بهدادی مهر برای تلاش های ماندگار سیروس گرجستانی در سینما و تلویزیون به بهانه درگذشت وی

arrow  فیلمبرداری مستند «ضریب هوشیاری ۳» به نیمه رسید

arrow  نمایشگاه عکس فیلم «درخت گردو» در خانه هنرمندان برپا می شود / به مناسبت سالروز بمباران سردشت

arrow  چهارمین یار قدیمی هم رفت / محمدعلی کشاورز به جمع داود رشیدی، عزت الله انتظامی و جمشید مشایخی پیوست

arrow  رفع انحصار فروش بلیط با همکاری سینماداران میسر می‌شود

arrow  یک آمار امیدوارکننده و یک حسرت؛ فروش ۴میلیاردی ۲ فیلم پیشتاز اکران آنلاین/ خبری از آمار شفاف نیست!

arrow  سینما فقط نوید محمدزاده و عطاران نیست/ «سمفا» مصداق دخالت دولت است

arrow  معمولی‌های فریبا/ یادداشت سیدرضا صائمی برای سریال «پایتخت ۶»

arrow  بهمن‌ فرمان‌آرا: زور هیچ کس به جادوی سینما نمی‌رسد

arrow  ضربه فنی‌‌!/ «فوتبال برتر» و جای خالی عادل فردوسی‌پور

 

  New Page 1 New Page 1

فروش فیلم های روی پرده

:: به تومان ::

>> جدول کامل  -  فروش سال 1398

New Page 1 New Page 1

تولیدات جدید

پسرکشی

پسرکشی (محمدهادی کریمی)

بازیگران: ژاله صامتی، آرمان درویش، بهاره کیان افشار، نسیم ادبی، فرخ نعمتی، گلوریا هاردی، صحرا اسداللهی، زینب قادری، لیلا اوتادی، لیلا زارع با معرفی شهناز نصرتی و سهیل قاصدی

شین

شین (میثم کزازی)

بازیگران: جمشید هاشم پور، شهاب حسینی، محمود پاک نیت، غزاله نظر، آتش تقی پور و فاطمه شکری

لباس شخصی

لباس شخصی (امیرعباس ربیعی)

بازیگران: مهدی نصرتی، توماج دانش بهزادی، مجید پتکی، میلاد افواج، عماد درویشی، مهیار شاپوری، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمود نژاد، نجلا نظریان و ماه‌منیر بیطاری

ریست (تعارض)

ریست (تعارض) (محمدرضا لطفی)

بازیگران: رضا بهبودی، سودابه بیضایی، محمد صدیقی مهر، پریسا محمدی، حامد رحیمی نصر و رقیه افشین پور

دشمنان

دشمنان (علی درخشنده)

بازیگران: رویا افشار، ندا جبرئیلی، مسعود دلخواه، قربان نجفی، علی بی غم، سینوهه دانشمند، توران یاقوتی و سعید آرمند و...

پدران

پدران (سالم صلواتی)

بازیگران: علیرضا ثانی‌فر، هدایت هاشمی، گلاره عباسی، مهشید ناصری، کیوان پرمر، مهدخت مولایی، نوید لایقی، سارینا ترقی، یوسف یزدانی، مرتضی خانجانی، شیدا مودب، سعید پورشعبانی و سعید باغبان

مردن در آب مطهر

مردن در آب مطهر (نوید محمودی)

بازیگران: علی شادمان، ندا جبرائیلی، متین حیدرنیا ، صدف عسگری، سوگل خلیق، علی‌رضا آرا، امیررضا رنجبران، خیام وقار، پیمان مقدمی، مهتاب جعفری، فرید اسحاقی، فاطمه شکری، محیا رضایی، فاطمه میرزایی و علی‌رضا مهران

قصیده گاو سفید

قصیده گاو سفید (بهتاش صناعی ها)

بازیگران: مریم مقدم، علیرضا ثانی‌فر، آوین پوررئوفی، پوریا رحیمی‌سام و لیلی فرهادپور، فرید قبادی، سوده ازقندی، امیر شریعت، ماهور احمدی، محمد حیدری، زهرا پرهون، ابراهیم گله دارزاده، سمیه برجی، مهدی پیله‌وری، ماندانا معزی پور، سمکو روشنی، ساچلی تاجبخش

سینما شهر قصه

سینما شهر قصه (کیوان علیمحمدی، علی اکبر حیدری)

بازیگران: حامد کمیلی، بابک کریمی، آناهیتا درگاهی، فرخ‌ نعمتی، حمیدرضا پگاه، علی اوجی و با هنرمندی جمشید مشایخی و هدیه تهرانی

سه کام حبس

سه کام حبس (سامان سالور)

بازیگران: محسن تنابنده، پریناز ایزدیار، سمیرا حسن‌پور، متین ستوده، محمود نظرعلیان، یداله شادمانی، محمد اشکان فر، علیرضا مهران

>>  مشاهده لیست کامل تولیدات جدید

سینما شبکه (سی نت)  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

نگاهی به فیلم "قلاده های طلا"

سیاسی ترین فیلم تاریخ سینمای ایران!! از چند منظر

:: 20 فروردین 1391  11:37:36 PM  ::

 

سینما شبکه (سی نت): "قلاده هاي طلا" در نوع خود فيلم متوسط و با كمي ارفاق - چون اولين تريلر مهم سياسي است - متوسط رو به بالاست.
"قلاده هاي طلا" نه مبتذلی مثل "اخراجي ها 3" است و نه خنده بازاري - به قول حميد سلجوقي - مثل "پايان نامه"، بلكه فيلم جدي و مهمي است كه در گونه ي تريلر جاسوسي يا تريلر سياسي قرار مي گيرد.
فيلم جديد طالبي بر خلاف دو اثر مذکور كه به زعم سازندگانش به قصد دفاع از ارزش هاي انقلاب ساخته شدند و متاسفانه در بيان و فرم مشكلات خيلي گل درشت و اساسي داشتند، فيلم قابل بحثي به نظر مي رسد كه مي توان آن را از ابعاد مختلف بررسي كرد:

فيلمنامه:
فيلم با يك شوك جدي و مهم شروع مي شود. حادثه اي كه هيچكس از وقوعش خبر نداشته است (ترور خاتمي) يكجا بيننده را ميخكوب مي كند - من در سالن كه بودم 8-10 نفر آمده بودند كه با داد و بيداد فيلم را خراب كنند اما حتي آنها هم ميخكوب شدند! اين را جدي عرض مي كنم - اين بزرگترين برگ برنده ي فيلمنامه است كه قلاب را درست مي اندازد و اين قلاب در ذهن بيننده به خوبي گير مي كند. نقطه ي قوت ديگر فيلمنامه در مستند بودن اطلاعات فيلم است و كاملا واضح است كه طالبي سردستي با مساله برخورد نكرده است و تخيلي جلو نرفته است به همين دليل به دام شعار دادن نيافتاده است. كل كل هاي انتخاباتي را همان طور كه بوده به تصوير كشيده است و تحقيقات درست و حسابي روي فيلمنامه انجام گرفته است (حالا اين كه چگونه اين اطلاعات را به دست آورده است و از وزارت اطلاعات هم به گفته ي خودش كمك گرفته است بماند، اينها به ما ربطي ندارد) و فيلم ظاهرا دروغ ندارد، حتي كشته شدن يكي دو نفر به دست بسيج هم به تصوير كشيده مي شود، يا كتك زدن تظاهرات كنندگان به دست ماموران امنيتي و وجود جاسوس در وزارت اطلاعات و...

پاشنه ي آشيل فيلمنامه طبق معمول اكثر فيلم هاي جنگي و سياسي مان بر مي گردد به شخصيت پردازي بدمن ها. هرچند جاسوس هايي كه از سازمان هاي مختلف در خانه ي تيمي (البته نمي دانم دقيقا چنين خانه اي وجود دارد يا نه؟!) حضور دارند آنقدر منگل نيستند كه حس انزجار را در تماشاگر بر بيانگيزند - البته گاهي هستند! - اما آنچنان كه بايد و شايد جدي هم نيستند كه بتوانند يقه ي مخاطب را بيشتر بگيرند. البته به جز "عليرام نورايي" كه به حق در اين فيلم درخشان ظاهر شده است و واقعا ترس و دلهره را بر مي انگيزد و به حد اعلا مي رساند طوري كه بيننده با ديدن چنين آدمي ديگر به كل قيد حضور در چنين اجتماعاتي را مي زند!بزرگترين ضعف فيلمنامه باز هم بر مي گردد به ديالوگ هاي مطرح شده در همان خانه ي تيمي كذايي. انگار آنها اصلا حرفي براي گفتن ندارند و فقط به هم تيكه و متلك مي اندازند تا معلوم شود فلاني مال كدام سازمان است و بهماني مال كدام ديگر!آن پسر موبلند همجنسگرا هم كه با افتخار هم شايستگي هايش(!) را باصداي بلند فرياد مي زند مثل حضور وردست در بعضي فيلمفارسي ها يا وسترن هاست كه فقط نمك پراني مي كند و خيلي ذلگير است و به شخصه خود مرا كلافه مي كرد. از ضعف هاي ديگر فيلمنامه مي توان به كم بودن داستان هاي فرعي در لابلاي داستان اصلي اشاره كرد. همسر دكتر هم كه از قضا از سياست متنفر است، در اولين ميزانسني كه او را ديدم و با كمي دقت دريافتم كه باردار است به خود گفتم به احتمال 99% بچه ي اين خانم خواهد افتاد و اين چنين هم شد متاسفانه! اين يك نيمچه داستان فرعي است كه متاسفانه در دل فيلم به خوبي جا باز نكرده است و مثل وصله اي مي ماند كه سناريست به فيلم چسبانده است و كمي هم شعارگونه مي شود. اگر به ميزانسن افتادن بچه توجه كنيد متوجه اين ضعف بزرگ مي شويد.

از ضعف هاي ديگر فيلمنامه مي توان به شخصيت پردازي دكتر با بازي حميدرضاپگاه اشاره كرد - باز هم نبود بدمن درست! - كه واقعا يقه نمي گيرد وقتي كه گرفتار هم مي شود باز هم نسبت به او حس خاصي ايجاد نمي شود چون نه از انگيزه ي اين كارش (جاسوسي براي دشمن) خبر داريم و نه سابقه و مشكلاتش را مي دانيم تا كمي به او نزديك شويم و....


كارگرداني:
شايد دليل اصلي كه اين فيلم به شدت روپاست و مخاطب را خسته نمي كند كارگرداني خوب و درست طالبي است. تقريبا اكثر ميزانسن ها درست و دقيق پرداخت شده اند. در صحنه هاي درگيري ها و اغتشاشات خياباني، مي توان حدس زد طالبي وسواس بسيار زيادي در كارگرداني اين صحنه هابه خرج داده است و بسيار هم خوب جواب داده است. به جز سكانس هاي اغتشاشات و در گيري ها كه به خوبي پرداخت شده اند در صحنه هاي اكشن و مبارزه ي تن به تن هم كارگرداني خوب است و شاهد هيجان خوبي در فيلم هستيم، ضمن اينكه اين سكانس ها هم گاف آنچناني ندارند كه فيلم به نازل ترين شكل ممكن در مقابل ديدگان تماشاگر از ارزش بيافتد.

يكي ديگر از دلايلي كه فيلم به خوبي توانسته است از اجراي اين صحنه هاي درگيري خياباني به خوبي بر بياييد، پروداكشن قوي فيلم است كه باعث نشده است احساس كنيم فيلم سردستي درست شده است و اصلا با فيلم وارد سال 88 و انتخابات مشهور آن زمان مي شويم.


سينماي سياسي در ايران:
راستش در اين مورد نمي خواستم بنويسم اما وقتي در تيزر هاي تلويزيوني فيلم اعلام مي شود "سياسي ترين فيلم تاريخ سينماي ايران" ناخودآگاه خنده ام مي گيرد. شايد به اين دليل است كه تعريف من از فيلم سياسي چيز ديگري است! چون اگر فيلم سياسي قوي مورد نظر من (مثل "ديكتاتور بزرگ" يا "دكتر استرنج لاو" و...) بود اصلا اجازه ي اكران نمي گرفت چه برسد به اكران نوروزي و تيزر از تلويزيون!

قبل از اين كه به اين سوال برسيم كه "آيا فيلم سياسي ساختن در ايران لازم است؟" بايد به اين سوال پاسخ بدهيم كه "آيا اصلا فيلم سياسي ساختن در ايران ممكن است؟"
تنها كشوري كه در دنيا فيلم سياسي خوب و استاندارد مي سازد كشور امريكاست. به نظر نگارنده اولين دليلش اين است كه سينماي امريكا اگر نگوييم قوي تر از دولت امريكاست، حداقلش اين است كه ضعيفتر هم نيست. نفوذ و محبوبيتي كه ستارگان سينماي امريكا دارند را نمي توان با رئيس جمهورش مقايسه كرد و اينكه سينما در امريكا به دولت وابسته نيست.

اما به نظر من اصلي ترين دليلش اين است كه اصلا سينماي سياسي كه دولت امريكا و سياستمدارن و حتي سياست هايش را نقد مي كند، دقيقا همان هدفي را دنبال مي كند كه دولت امريكا دنبال مي كند. يعني اينكه ما وقتي فيلمي مثل "در دره اله" را مي بينيم كه در پلان آخرش "تامي لي جونز" پرچم امريكا را بر عكس بالا مي برد و دورش چسبي هم مي زند كه ديگر پاين آورده نشود، در ظاهر چنين است كه فيلمساز دارد از امريكا و سياست هايش انتفاد مي كند، كه چنين هم هست. بيننده امريكايي چنين مي فهمد. اما وقتي يك ايراني اين فيلم را مي بيند اولين حسي كه به او دست مي دهد اين است كه "ببين دولت امريكا چه با جنبه است كه به كارگردان ها چنين اجازه اي مي دهد و فيلمش را در هفته ي اول اكران از پرده پائين نمي كشد و به فيلمسازش اتهام ضد انقلابي و... نمي زند و..." همين يك جمله براي دولت امريكا كافي است تا خودش را در جهان تثبيت كند و امريكا را به عنوان مهد دموكراسي در جهان مطرح سازد. آيا اين دستاورد كمي است؟

پس به اين نتيجه مي رسيم كه سينماي سياسي در حال حاضر كه ما به ثبات سياسي كامل و آرامش كامل نرسيده ايم و درگيري هاي داخلي مان را حل نكرده ايم - نمونه اش همين فيلم "قلاده هاي طلا" - و سينمايمان از دولت جدا نشده و روي پاي خودش نايستاده است توان شكل گيري ندارد. اگر نيازي هم به شكل گيري چنين جرياني هست بايد دست از تحريم هاي الكي برداريم - منظورم از تحريم هم تحريم توسط وزارت ارشاد است كه شامل حال فيلمهايي چون "خيابان هاي آرام"، "گزارش يك جشن" و ... شده است و هم تحريم توسط برخي مخالفان كه شامل حال "پايان نامه"، "اخراجي ها 3" و ... شده است - و با فيلم ها به سادگي و با منطق درست و سينمايي برخورد شود. تصور كنيد وقتي اداره ي ارشاد پايان فيلمها را عوض مي كند (انتهاي خيابان هشتم)، اسم فيلمها را تغيير مي دهد (ضد گلوله)، براي صدور پروانه ساخت فيلم را به زمان قبل از انقلاب (جرم) يا به خارج از كشور (خيابان هاي آرام و بغض) مي فرستد، آيا مي توان فيلمي سياسي كه از دولت و دولت مردان و سياسيت هايشان انتقاد كند ساخت؟

 

منبع: سی نت

2610 -  

...............................................

کلاکت  اثر مرتبط:

قلاده های طلا - Ghalladehay-e Tala        >> مشاهده اطلاعات کامل

 

Header

پرونده های ویژه سی نت از دوره های برگزاری جشنواره فیلم فجر

 

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سینما شبکه (سی نت) بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::


صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

Cinetmag.com Telegram


تقدیر از احمد شاهوند در اولین جشن رسانه های سینمایی  تقدیر شده در چهارمین جشنواره وب به عنوان بهترین سایت فیلم به انتخاب کاربران  تقدیر شده در جشنواره نشریه های اینترنتی

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2003 - 2019 Cinetmag.com All rights reserved


طراحی و اجرا: استودیو سی نت