Header

صفحه اول   اخبار   فیلم ها   نقد و یادداشت    ویدئو   هنرمندان   جدول فروش   نویسنده ها

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

جدول ارزشگذاری نویسندگان بر فیلم های:

روی پرده  -  اکران 1396  -   اکران 1395  -   اکران 1394  -  اکران 1393  -  اکران 1392  -  اکران 1391  -  اکران 1390

جشنواره 36 فیلم فجر - جشنواره 35 فیلم فجر - جشنواره 34 فیلم فجر - جشنواره 33 فیلم فجر - جشنواره 32 فیلم فجرجشنواره 31 فیلم فجر

جستجو (فیلم ها، هنرمندان، نویسنده ها)                                                                                        انتخاب رنگ پس زمینه صفحه: 

New Page 1
Cinetmag.com - Advertise

 

جدیدترین مطالب

  فهرست برندگان هفتاد و یکمین جشنواره فیلم کن

  از امروز بلیت سینماها تا قبل از افطار به صورت نیم بها به فروش خواهد رسید

  یک داستان واقعی که گزارش آن در نیویورک تایمز چاپ شده/ پروژه احتمالی اصغر فرهادی در آینده

  ابراز تاسف «ابراهیم حاتمی کیا» از ممنوع الخروج بودن «جعفر پناهی» در گفتگو با خبرگزاری فرانسه

  داعش به پردیس کورش رفت؛ حاتمی‌کیا عذرخواهی کرد + عکس

  یک گمانه زنی زودهنگام: «همه می‌دانند» در اسکار نماینده ایران خواهد بود یا اسپانیا؟

  با احمدی‌نژاد شوخی نکردیم با بی‌توجهی در برنامه‌ریزی برای کشور شوخی کردیم

  «گرگ بازی» در انتظار اکران مناسب پس از دریافت پروانه نمایش

  تاریخ نمایش فیلم‌های اصغر فرهادی و جعفر پناهی در جشنواره کن مشخص شد

  بازیگر «چطوری ایرانی» به ایران می‌آید

 

پربیننده ترین  مطالب هفته اخیر

 

سی نت  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

سینمای ایران و تنوع ژانر/ یادداشت خواندنی کیوان کثیریان

:: 19 شهریور 1392  ::

سالن سینما

 

سی نت: به گمان من ژانرهای سینمایی براساس فطرت بشری برچسب خود را روی فیلم‌های سینمایی زده‌اند. نیاز ذاتی انسان به ترس، گریه، خنده، هیجان، عشق و نظایر آن باعث شده ژانرها، فیلم‌ها را بر همین اساس دسته‌بندی کنند.

اما توجه کلیت سینمای ایران به تنوع ژانر در مقاطع مختلف، هرگز متعادل و متوازن نبوده است. گاه ژانر حادثه، گاه سینمای جنگ، گاه سینمای وحشت و در دوره‌هایی ملودرام و البته رومنس، اکشن، کمدی و سینمای جنگ، غالب تولیدات سینمای یک سال را تشکیل می‌دادند. معمولا هم اگر سینمای ایران در حوزه ژانر تعادل ندارد، بخشی از آن به شرایط اجتماعی و سیاسی و البته به شرایط ممیزی بازمی‌گردد؛ هراز گاهی یکی از انواع سینمایی چندسالی صدرنشین می‌شود و بعد که جایش را به یک نوع دیگر داد تا مرحله حذف پیش می‌رود. زمانی موج فیلم‌های کمدی - معمولا سبک – سینمای ایران را فرا گرفته بود و حالا دو، سه سالی است به تعداد انگشتان یک دست هم فیلم کمدی ساخته نمی‌شود. یا در زمانی دورتر سینمای وحشت با محوریت مرحوم خاچیکیان پرطرفدار و سرگرم‌کننده بود و حالا گرچه در سینمای دنیا هنوز فیلم‌های پرشمار و پرمخاطبی در این ژانر ساخته می‌شود ولی در سینمای ایران سال‌هاست به آن بی‌توجهی می‌شود. همچنین سینمای نوآر و جنایی و معمایی و پلیسی و دادگاهی که یا نداریم یا با نازل‌ترین کیفیت تولید می‌شود. ژانر جنگی هم که روزگاری حرف اول را در سینمای ایران می‌زد، سال‌هاست به لحاظ کمیت در پایین‌ترین وضعیت خود قرار دارد. همچنین است اوضاع ژانر اکشن و حادثه‌ای.

از عناوین دیگری که ژانر نیستند ولی به غلط با این عنوان طرح می‌شوند مثل سینمای کودک، اجتماعی، سیاسی، دینی و امثال آن حرفی نمی‌زنم که این‌ها بسترهایی برای بروز ژانر هستند و نه خود ژانر.

اما اساسی‌ترین دليل این بی‌تنوعی در سینمای ما به گمانم پیش‌بینی‌های نادرست از سلیقه و ذائقه مخاطب ایرانی است. بعضی – اعم از مدیر، سینمادار، تهیه‌کننده یا کارگردان - به جای مخاطب تصمیم می‌گیرند و حکم صادر می‌کنند. مثلا این‌که مخاطب ایرانی با سینمای وحشت میانه ندارد یا سینمای جنگ دیگر دوره‌اش گذشته و نمی‌فروشد یا مردم دیگر دل و دماغ گریه کردن ندارند و از این قبیل قضاوت‌ها که باعث می‌شود یک گونه سینمایی کم تولید شود و به انزوا برود. مدیران هم در جهت دادن به حمایت‌هایشان در تولید و اکران همین قضاوت‌های بی‌مبنا را لحاظ می‌کنند. اتفاقا در سال‌های اخیر ژانرهای حمایت شده توسط بخش دولتی همواره با استقبال سرد مردم مواجه شده‌اند و البته کم نبودند فیلم‌هایی که خلاف پیش‌بینی سینمادار و تهیه‌کننده و حتی پخش کننده، پرفروش شده‌اند یا برعکس نفروخته‌اند.

اگر گاهی فیلم‌هایی که قبلا می‌فروختند حالا استقبالی از آن‌ها نمی‌شود، یکی از دلایلش هم کار نکردن سینماگران طرازاول آن گونه یا شاخه است یا مهیا نبودن شرایط برای آن‌که فیلم خوب بسازند. مثلا اگر سینمای منتسب به کودک نمی‌فروشد دلیلش آن است که سینماگران خوب یا به دلیل مهیا نبودن شرایط، سراغ این شاخه نمی‌روند یا اگر می‌روند امکان ساخت فیلم خوب ندارند. بنابراین کار به دست فیلمسازان ضعیف‌تری می‌افتد که امکانات فیلمسازی در اختیارشان قرار می‌گیرد اما قریحه و توان ساخت فیلم خوب را ندارند.

از سوی دیگر ممکن است در مقاطعی سینمارو‌ها به یک گونه سینمایی مثلا کمدی یا رومنس‌های دخترپسری یا ملودرام‌های اشک‌آور بیشتر توجه نشان دهند اما اولا این اقبال نشان دادن‌ها همیشگی نیست که بتوان فرموله‌اش کرد و مهم‌تر این‌که درنهایت خط‌قرمز تماشاگر ایرانی «فیلم خوب» است. مهم این است که سفره سینما رنگین باشد و به همه سلیقه‌ها که در کشور ما واقعا گوناگون هستند حق انتخاب بدهد. واقعا سهم آن‌ها که فیلم رزمی دوست دارند در سینمای ما کجاست؟ سهم آن‌ها که اکشن دوست دارند یا از فیلم‌های پلیسی و معمایی لذت می‌برند چیست؟ کسی چه می‌داند؟ شاید با ایجاد این تنوع، پای بسیاری به سینما باز شود که تا به حال گذرشان به آن نیفتاده است.

مخاطب ایرانی همواره ثابت کرده فارغ از ژانر، از فیلم خوب استقبال می‌کند. این درست که بعضی فیلم‌های خوب کم‌فروش بوده‌اند ولی یادمان نرود یکی از وجوه سینما، سرگرم‌سازی است و فیلمی که به عنصر جذابیت، متناسب با محتوای خود، بی‌توجه باشد، فیلم خوب و کاملی نیست و پاسخ مناسبی از مخاطب نصیبش نمی‌شود و یادمان نرود سرگرمی فقط خندیدن یا هیجان نیست، گریه و ترس و... هم هست.

مخاطبان سینمای ایران آن‌قدر متنوع هستند که به همه جور فیلمی نیاز دارند و از همه جور فیلم خوبی استقبال می‌کنند. آن‌ها خوشبختانه آن‌قدر غیرقابل پیش‌بینی‌ هستند که به سود سینما و مخاطبان آن است که کسی جای آن‌ها تصمیم نگیرد.

امسال سال اقبال معنادار مخاطبان سینمای ایران به ملودرام بود. این اتفاق خوبی است. فکر می‌کنم مردم ایران با توجه به روحیات‌شان با ملودرام ارتباط خوبی برقرار می‌کنند. پس از سال‌های دهه 60 که ملودرام‌ها خوب جواب می‌داد و نمونه‌های قابل قبول و بعضا ماندگاری هم تولید شد، گوشه‌گیری ملودرام طی دو دهه در سینمای ایران محسوس بود.

اما تولید و اکران موفق چند ملودرام قابل توجه در دو سال گذشته مثل «پل چوبی»، «من مادر هستم»، «من همسرش هستم»، «بی خداحافظی»، «یکی میخواد باهات حرف بزنه»، «بوسیدن روی ماه»، «برف روی کاج‌ها»، «آینه‌های روبه‌رو»، «دهلیز»، «حوض نقاشی»، «دربند»، «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند»، «گذشته»، «رسوایی»، «تاج محل» و چند فیلم دیگر موجب شد این ژانر تاثیرگذار، احیا شود. فیلم‌هایی که تا اینجا هریک به نمایش درآمده‌اند، در اکران موفق بوده‌اند.

ملودرام از آن ژانرهایی است که هرگاه درست و منطبق بر اصولش ساخته شده از مخاطبان ایرانی جواب مثبت گرفته است. حالا مهم نیست با پس‌زمینه اجتماعی، خانوادگی و حتی سیاسی ساخته شده باشد اما نکته مهم آن است که همه باید مراقب باشند این موفقیت‌ها موجب اووردوز این ژانر و به کما رفتن سایر ژانرها نشود!

 

منبع: روزنامه بهار

2542 - هادی حیدری

Header

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سی نت بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::

....................................................................................................................................................................................................

صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

.......................................................................................................................................................................

 

..............................................................................................................................

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2002 - 2013 Cinetmag.com All rights reserved

............................................................

طراحی و اجرا: استودیو سی نت