Header

صفحه اول   اخبار   فیلم ها   نقد و یادداشت    ویدئو   هنرمندان   جدول فروش   نویسنده ها

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

جدول ارزشگذاری نویسندگان بر فیلم های:

روی پرده  -  اکران 1396  -   اکران 1395  -   اکران 1394  -  اکران 1393  -  اکران 1392  -  اکران 1391  -  اکران 1390

جشنواره 36 فیلم فجر - جشنواره 35 فیلم فجر - جشنواره 34 فیلم فجر - جشنواره 33 فیلم فجر - جشنواره 32 فیلم فجرجشنواره 31 فیلم فجر

جستجو (فیلم ها، هنرمندان، نویسنده ها)                                                                                        انتخاب رنگ پس زمینه صفحه: 

New Page 1
Cinetmag.com - Advertise

 

جدیدترین مطالب

  فهرست برندگان هفتاد و یکمین جشنواره فیلم کن

  از امروز بلیت سینماها تا قبل از افطار به صورت نیم بها به فروش خواهد رسید

  یک داستان واقعی که گزارش آن در نیویورک تایمز چاپ شده/ پروژه احتمالی اصغر فرهادی در آینده

  ابراز تاسف «ابراهیم حاتمی کیا» از ممنوع الخروج بودن «جعفر پناهی» در گفتگو با خبرگزاری فرانسه

  داعش به پردیس کورش رفت؛ حاتمی‌کیا عذرخواهی کرد + عکس

  یک گمانه زنی زودهنگام: «همه می‌دانند» در اسکار نماینده ایران خواهد بود یا اسپانیا؟

  با احمدی‌نژاد شوخی نکردیم با بی‌توجهی در برنامه‌ریزی برای کشور شوخی کردیم

  «گرگ بازی» در انتظار اکران مناسب پس از دریافت پروانه نمایش

  تاریخ نمایش فیلم‌های اصغر فرهادی و جعفر پناهی در جشنواره کن مشخص شد

  بازیگر «چطوری ایرانی» به ایران می‌آید

 

پربیننده ترین  مطالب هفته اخیر

 

سی نت  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

نگاهی به فیلم "گزارش یک جشن"

وقتی حاتمی‌کیا دیگر فیلم نمی‌سازد

:: 23 بهمن 1389  ::

 

سی نت: هنگام اکران "به‌ رنگ ارغوان" یادآوری کردم که این فیلم را از سال 88 بردارید و بگذارید جای خودش، یعنی سال 83 و بعد حاتمی‌کیای امروز را بررسی کنید، یعنی حاتمی‌کیای نیمه دوم دهه 80. حاتمی‌کیای امروز، حاتمی کیای «آژانس» و «کرخه نیست. حاتمی کیای «روبان» و «مهاجر» و «دیده‌بان» هم نیست. حاتمی‌کیای «به نام پدر» و «ارتفاع پست» و «موج مرده» نیست. حتی حاتمی‌کیای «به رنگ ارغوان» هم نیست.

حاتمی‌کیا که بعداز اعلام رسمی جدایی‌اش از سینمای جنگ و هرچه مربوط به آن است، «دعوت» را ساخت، با واکنش‌هایی منفی مواجه شد. تقصیر کسی نیست، هرکس براساس توقعی که از خود به وجود می‌آورد قضاوت می‌شود. معلوم بود که حاتمی‌کیا خیلی با آدم‌های قصه‌اش همدل نیست و زیاد با آنها درد مشترک ندارد. همین مسئله به کالبد فیلم رسوخ کرده و خود را نشان داده بود. تازه «دعوت» فیلم خوش ساختی بود و حتی همچنان برخی مولفه‌های ساختاری سینمای حاتمی‌کیا را با خود داشت. شیوه بیانی فیلم هم گرچه پوست عوض کرده بود اما در ماهیت، همان بود که توقع می‌رفت.

حاتمی‌کیا معمولا در فیلم‌هایش رک حرفش را می‌زند و همین صراحت و صداقت اوست که دلنشین است، حتی اگر گاهی این صراحت به شعار پهلو بزند. او تا به‌حال فیلمسازی نشان داده که تا درد نداشته باشد، فیلم نمی‌سازد. او دلواپسی‌های جذاب و نگرانی‌های ارجمندش را در فیلم‌هایش عرضه می‌کرد و با اعتماد به‌شاخک‌های حساسش، آدم‌هایی که می‌شناخت را به قهرمانانی ماندگار اما دردمند بدل می‌کرد. در «دعوت» این دردمندی کمرنگ‌تر به نظر رسید و اینکه او چندان شناخت عمیقی از آدم‌های قصه‌اش ندارد توی از همین رو خیلی‌ها هشدار دادند که حاتمی‌کیا دارد از خودش - خود دوست داشتنی‌اش- دور می‌شود.

چاره‌ای نیست. حاتمی‌کیا تصمیمش را گرفته که دیگر به سینمای جنگ کاری نداشته باشد و یک حاتمی‌کیای اجتماعی ‌رو کند. این حق مسلم اوست. او اصرار دارد از اجتماع معاصر فیلم بسازد، اما خودش خوب می‌داند سینما بی‌رحم‌تر از آن است که فرصت آزمون و خطای تازه به فیلمسازی بدهد که قریب به سه دهه در سینمای این مملکت درخشیده و فیلم خوب ساخته است.

او درتازه‌ترین فیلمش «گزارش یک جشن» به‌کلی با حاتمی‌کیایی که می‌شناختیم فاصله دارد. خلا انسجام شکلی و محتوایی در کلیت اثر به چشم می‌خورد و مهم‌تر از همه معضل همراه نبودن خالق اثر با شخصیت‌هایش هر لحظه فیلم را آزار می‌دهد. درد آدم‌های این قصه نمی‌تواند درد خود حاتمی‌کیا باشد.

حرف فیلم قرار است روایتگرهمان تم محبوب حاتمی‌کیا باشد: «نکوهش برخورد و نگاه نظامی به فرهنگ»، اما این تم در اجرا به تمامی حرام می‌شود. دلنگرانی‌های او البته پیشتر‌‌ها - حالا نمی‌گویم از جنس دیگری بود، اما - عمیق‌تر و دردمندانه‌تر بود. مگرآنکه بپذیریم حاتمی‌کیا به‌کلی جنس دغدغه‌هایش هم عوض شده و ما دیگر باید آن حاتمی‌کیای قبلی را فراموش کنیم و فرض بگیریم آن آدم دیگر فیلم نمی‌سازد، این یک فیلمساز دیگر است که تازه به عرصه فیلمسازی پاگذاشته و خلاص. دیگر توقع نداشته باشیم که آن فیلمساز قبلی دوباره از گوشه‌ای بیاید و دوباره فیلم‌هایی که ما - والبته خودش - دوست داریم را بسازد.

حالا با فیلمساز جدیدی رو‌به‌رو هستیم که فقط دو فیلم ساخته و درحال آزمون و خطاست. دوست دارد به او فرصت داده شود این مرحله را پشت سر بگذارد، اما خودش هم نباید انتظار داشته باشد همه به اندازه آن فیلمساز مشهوردهه 60 و 70 سینمای ایران - ابراهیم حاتمی‌کیا - دوستش داشته باشند.

اما آنچه مسلم است هیچکس دوست ندارد حاتمی کیا فیلم خوب نسازد. دلمان می‌گیرد وقتی اینطور می‌شود. مگر چند فیلمساز مثل حاتمی‌کیا داریم، اما ما هم فیلمی می‌خواهیم که حالمان را خوب کند. مثل فیلم اصغر فرهادی.

 

منبع: خبر آن لاین

1533 -  

...............................................

  اثر مرتبط:

گزارش یک جشن - Gozaresh-e Yek Jashn        >> مشاهده اطلاعات کامل

Header

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سی نت بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::

....................................................................................................................................................................................................

صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

.......................................................................................................................................................................

 

..............................................................................................................................

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2002 - 2013 Cinetmag.com All rights reserved

............................................................

طراحی و اجرا: استودیو سی نت