neda

31 ارديبهشت 1389

No. 29792

منم سلام عرض میکنم این فیلم واقعا در سینمای ما یه چیزه شاهکاریه که با قلم آقای مهرجویی و بازی بهرام رادان عزیز جون گرفته. من خودم یه نوازنده سنتورم وقتی دیدم بعد از مدتها به جای سازهای مثل گیتار از سنتور استفاده کردند خیلی خوشحال شدم. به نظرم نوای سنتور استاد عزیزمون آقای کامکار و صدای چاوشی واقعا بی نظیر بود منتها تهیه کنندگی فیلم چنگی به دل نمیزد. من بازی آقای رادان رو دوست دارم اما فکر نمی کنم صداشون به اندازه بازیشون قشنگ باشه البته موقعی که صحبت میکنند خودم صداشونو خیلی دوست دارم حالا باید فیلمو با صدای ایشون تماشا کنیم. شاید نظر من اشتباه باشه.

امیر

9 شهريور 1388

No. 25438

سلام به تمام دوستای عزیز
بهتره که برای نظر دادن درباره فیلم بگذاریم یه مدت از فیلم بگذره تا از جوگیری نسبت به فیلم خارج بشیم. من خیلی وقت هست که فیلم رو دیدم و چند بار فیلم رو به دقت دیدم.
کار حساب شده ای بود. کار از ایستگاه مترو در فصل پاییز با فیلمبرداری از قاب بسم الله سر در مترو آغاز میشه و صدای محسن چاوشی همراه با درختان پاییزی فضای خفقان و ناامیدی به فیلم میده. در طول فیلم خاطره های خوش علی همراه با واقعیت های تلخ زندگیش که در حال رخ دادن هست به موازات هم نشان داده می شود. پایان فیلم با یک آهنگ رهایی بخش از محسن چاووشی در فصل بهار به اتمام میرسه.
اگه به این فیلم از دید بررسی مسئله اعتیاد نگاه کنیم، این وضعیت را خوبی نشان میدهد. زیباترین موجود زندگی علی (هانیه) در پایان با وجود اینکه علی زندگی مجدد پیدا میکنه ولی علی اون رو از دست میده و باز هم علی تنها می ماند.
در پایان فیلم لحظه ای علی هانیه را در جلوی چشمان خودش میبیند و پس از رویارویی با حقیقت با نگاه هایش متوجه غم بی انتهایش میشویم. این ها تکنیک هایی است که فقط از یک کارگردان با ذوق و فنی مثل داریوش مهرجویی بر میاد.
اما یکی از بزرگترین ایرادهایی که به مهرجویی در این فیلم گرفته میشود تسلط صدای چاوشی بر فیلم است که به از نظر من این ایراد رد می شود. چون اول ماجرا مربوط به یک خواننده است و در ثانی این صدا فضای غالب مورد نظر رو به مخاطب القا میکنه و در آخر اینکه تفهیم اینهمه مفاهیم به مخاطب به طوری که به مخاطب فشار وارد نشود تنها با صدای یک خواننده حل میشود. مخاطب ظرفیت محدودی دارد. و نکته آخر اینکه اگر مسئله اعتیاد با یک موضوع جذاب (مثل موسیقی) ادغام نشه فیلم بسیار خسته کننده و کلیشه ای میشود. این فیلم رو بدون محسن چاوشی در نظر بگیرید اون وقت فیلم بسیار خسته کننده خواهد بود.
اما در مورد بازی بازیگران باید بگم که بازی که از خانم فراهانی و آقای رادان دیدیم یکی از بهترین ها بود. هر کدام از این دو بازیگر در قالب نقش خود بسیار عالی قرار گرفتند نقش خود را به بهترین نحو ایفا کردن. و به نظر من یکی از بهترین نقش های ایفا شده در سینمای ایران بوده است.
با تشکر
خداحافظ

مانی

31 خرداد 1388

No. 23419

یک شاهکار به یاد ماندنی از مهرجویی
رفیق من سنگ صبور غم هام / به دیدنم بیا که خیلی تنهام